هدف پژوهش بررسی معماری فضاهای ورزشی تحت پوشش شهرداری تهران بر میزان گرایش شهروندان به فعالیت های ورزشی بود. روش تحقیق توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش ورزشکاران شهر تهران بودند. نمونه آماری، مشتریان مجموعه های ورزشی 5 منطقه شهری از بین 22 منطقه با توجه به موقعیت جغرافیایی قرارگیری آنها در شمال، جنوب، شرق، غرب و مرکز، شامل مناطق 1، 5، 6، 8، 20 بودند. روش نمونه گیری تصادفی و در دسترس، همچنین حجم نمونه متشکل از 250 نفر بود. ابزار گردآوری، پرسشنامه محقق ساخته ای بود که روایی صوری و محتوایی آن توسط 9 نفر از استادان مدیریت ورزشی و معماری بررسی و سپس در بین نمونه موردنظر پخش شد. پایایی پرسشنامه با استفاده از آلفای کرونباخ 76/0 محاسبه شد. همچنین از الگوریتم پی ال اس برای آزمودن فرضیات استفاده شد. خروجی نرم افزار حاکی از این بود که تمامی متغیرها تحقیق اثر مثبتی بر گرایش شهروندان به اماکن ورزشی تحت پوشش شهرداری تهران داشت. به طور کلی می توان گفت معماری و نحوه طراحی اماکن ورزشی بر جذب و گرایش شهروندان به فعالیت های ورزشی ثمربخش است و متولیان امر هنگام طراحی باید به معماری اماکن براساس فرهنگ، نحوه دسترسی و سایر شاخص های به دست آمده توجه ویژه کنند.

هدف پژوهش حاضر، استفاده از رویکرد کانو-گسترش کیفیت عملکرد برای ارتقای سطح کیفیت خدمات اماکن ورزشی دانشگاه شهیدمدنی آذربایجان از دیدگاه دانشجویان بود. در مرحلة اول این پژوهش توصیفی، 256 نفر از دانشجویان با هدف شناسایی شکاف خدمات اماکن ورزشی دانشگاه، به پرسش نامة استاندارد 22 گویه ای ارزیابی کیفیت خدمات اماکن ورزشی سروکوال (پاراسورامان و همکاران، 1985) پاسخ دادند. در مرحلة دوم پژوهش، 240 نفر از دانشجویان به پرسش نامة کانو پاسخ دادند و نیازهای آنان شناسایی و دسته بندی شدند. درنهایت، پس از تشکیل خانة کیفیت مدل گسترش کیفیت عملکرد، ماتریس ارتباطات خانة کیفیت تشکیل شد و مشخصه های فنی تعریف شدند. یافته های پژوهش نشان داد که در هر پنج بعد کیفیت خدمات اماکن ورزشی دانشگاه، شکاف منفی وجود داشت. همچنین، 10 نیاز اساسی به عنوان ندای مشتری وارد ماتریس خانة کیفیت مدل گسترش کیفیت عملکرد شدند و 12 مشخصة فنی برای بهبود آن ها، با توجه به نتایج به دست آمده استخراج شدند. می توان گفت نبود برنامة مناسب و ضعف منابع انسانی در ارائة خدمات، ازجمله موانع و کاستی های اماکن ورزشی دانشگاه هستند. ارتباط نزدیک با دانشجویان، برگزاری جلسات پرسش و پاسخ با هدف شناسایی نیازهای آنان، تخصیص بودجة بیشتر به فعالیت های ورزشی دانشجویان و همچنین، استفاده از نیروی انسانی متخصص در ارائة خدمات، ازجمله راهکارهای ضروری برای ارتقای سطح کیفیت خدمات اماکن ورزشی این دانشگاه هستند.

هدف از این پژوهش، بررسی چالش های اجرایی ماده 88 (خصوصی سازی اماکن ورزشی) در ورزش شهرستان ها می باشد. جامعه آماری پژوهش را کارشناسان ورزشی شاغل در ادارات ورزش و جوانان استان اردبیل و روسای هیات های ورزشی استان که در مجموع 76 نفر بودند، تشکیل می دادند. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات کاربردی است و از نظر نوع جمع آوری داده های تحقیق، توصیفی – تحلیلی بوده که به روش میدانی اجرا شده است. ابزار اندازه گیری، پرسشنامه محقق ساخته بود که به صورت مقطعی و در سال 1393 در میان جامعه آماری توزیع شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و در بخش آمار استنباطی از تحلیل عاملی برای تعیین میزان اهمیت هریک از عوامل استفاده گردید. نتایج نشان داد که چالش های اجرایی ماده 88 (خصوصی سازی اماکن ورزشی) در ورزش شهرستان ها به ترتیب عبارتند از: موانع مدیریتی، فرهنگی – اجتماعی، اقتصادی و قانونی – حقوقی. که هر کدام از این عوامل به زیر شاخه هایی تقسیم و با استفاده از فرآیند تحلیل عاملی اولویت هر کدام از آنها مشخص شد.

هدف از این پژوهش، شناسایی و اولویت بندی موانع خصوصی سازی امکانات ورزشی دانشگاه های دولتی ایران بود که با استفاده از روش پیمایشی به انجام رسید. نمونه آماری این پژوهش شامل اعضای کمیسیون اقتصادی و کمیسیون اصل 44 مجلس، کارشناسان سازمان خصوصی سازی، اعضای هیات علمی رشته های اقتصاد و تربیت بدنی دانشگاه های دولتی کشور، اعضای شرکت شهرک های صنعتی، اعضای اتاق بازرگانی استان ها و سرمایه گذاران شهرک های صنعتی بودند که به صورت هدفمند از اضلاع مثلث خصوصی سازی انتخاب شدند. روش های کیفی و کمی شامل مطالعه ادبیات پژوهش، مصاحبه عمیق، کدگذاری سیستماتیک، تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل سلسله مراتبی که به صورت مناسبی با یکدیگر ترکیب شده بودند، فرآیند این پژوهش را تشکیل می دادند. یافته های پژوهش نشان داد که در ضلع نهادهای سیاست گذار و مجری موانع خصوصی سازی امکانات ورزش دانشگاه ها به ترتیب اولویت عبارتند از موانع سیاسی (0.361)، برنامه ریزی ـ راهبردی (0.226)، مدیریتی ـ اجرایی (0.158)، فرهنگی ـ اجتماعی (0.133)، قانونی (0.090)، کلان سرمایه گذاری (0.055)، اقتصادی (0.052) و بازاریابی (0.025). همچنین در ضلع دستگاه واگذارنده موانع شناسایی شده به ترتیب اولویت عبارت از موانع برنامه ریزی ـ راهبردی (0.316)، مدیریتی ـ اجرایی (0.239)، سیاسی (0.197)، نوسازی سازمانی (0.117)، فرهنگی ـ اجتماعی (0.101) و فردی (0.030) بودند. در ضلع بخش خصوصی نیز موانع شناسایی شده به ترتیب اولویت عبارت از موانع اقتصادی (0.482)، خرد سرمایه گذاری (0.295)، فرهنگی ـ اجتماعی (0.170) و حرفه ای ـ تخصصی (0.053) بودند. بنابراین اجرای سیاست خصوصی سازی نیازمند تعیین چشم اندازها و ایجاد برنامه های بلندمدت و کوتاه مدت برای دستیابی به آنهاست. تنها در چنین شرایطی است که خصوصی سازی به عنوان راهکاری اثربخش برای انجام اصلاحات و افزایش بهره وری امکانات ورزشی دانشگاه ها مطرح خواهد بود.

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر رفتار شهروندی سازمانی بر مشتری گرایی در اماکن ورزشی شهر شهرکرد بود. روش تحقیق توصیفی، همبستگی بوده که به شکل میدانی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان اماکن ورزشی دولتی و خصوصی شهر شهرکرد بودند. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان اماکن ورزشی دولتی و خصوصی شهر شهرکرد بودند که با توجه به کم بودن جامعه آماری (184 نفر)، نمونه آماری برابر با جامعه آماری در نظر گرفته شد. ابزار اندازه گیری پرسشنامه رفتار شهروندی سازمانی پل و منگو (2002) و پرسشنامه مشتری گرایی هاجت (2002) بودند که پس از اطمینان از روایی و پایایی آنها با استفاده از روش تحلیل عاملی تاییدی، بین نمونه تحقیق توزیع شدند. در راستای تعیین روابط علی و ارائه مدل، از روش معادلات ساختاری (SEM) استفاده گردید. بر اساس نتایج بدست آمده از مدل معادلات ساختاری، متغیر رفتار شهروندی سازمانی اثر مثبتی برابر با (34/0B=) بر مشتری گرایی دارد. همچنین مشاهده شد که رفتار شهروندی تاثیر مثبت و معناداری برابر با (21/0B=) بر روی بعد نیاز مشتری دارد در حالیکه تاثیر مثبت اما غیر معناداری (13/0B=) بر بعد لذت مشتری دارد. از اینرو ترغیب مستقیم مشتری گرایی نیازمند شناخت پیش نیازهای آن است و در مورد متغیر رفتار شهروندی با تمرکز بر رفتار های چون وجدان کاری، وظیفه شناسی و نوع دوستی می توان انتظار داشت که سطح مشتری گرایی رشد بهتری داشته باشد.